ครอบครัววรปรัชญ์ยังรอความคืบหน้า หลังแจ้งความเอาผิดผู้บังคับบัญชา ผ่านมาแล้ว 7 เดือน คดียังเงียบ 

ครอบครัววรปรัชญ์ยังรอความคืบหน้า หลังแจ้งความเอาผิดผู้บังคับบัญชา ผ่านมาแล้ว 7 เดือน คดียังเงียบ 

จากกรณีที่ครอบครัวพลทหารวรปรัชญ์ พัดมาสกุล ทหารเกณฑ์สังกัดหน่วยฝึกทหารใหม่ ที่ถูกครูฝึกและผู้ช่วยครูฝึกร่วมกันทำร้ายร่างกายซ้อมทรมานจนเสียชีวิตเมื่อเดือนสิงหาคม 2567 ได้เข้าแจ้งความดำเนินคดีกับผู้ฝึกประจำหน่วยและผู้ช่วยผู้ฝึกประจำหน่วยฝึก ซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาการฝึกทหารของค่ายที่เกิดเหตุ ไว้เมื่อวันที่ 13 สิงหาคม 2568 กับสภ.เมืองชลบุรี เป็นคำร้องทุกข์ในคดีอาญาที่ 749/2568 แต่ปัจจุบันเวลาได้ผ่านมากว่า 7 เดือนแล้ว แต่ยังคงไม่ได้รับแจ้งความคืบหน้าในรายละเอียดใดๆ เพิ่มเติมเกี่ยวกับการดำเนินการในขั้นตอนต่างๆ ทั้งที่ตามมาตรา 32 แห่ง พ.ร.บ. ป้องกันและปราบปรามการทรมานและการกระทำให้บุคคลสูญหาย พ.ศ. 2552 (พ.ร.บ.ป้องกันการทรมานฯ) กำหนดว่า ให้หน่วยงานที่มีอำนาจสอบสวนคดีต้องรายงานให้ผู้เสียหายทราบถึงผลความคืบหน้าของคดีอย่างต่อเนื่อง แม้ก่อนหน้านี้แม่พลทหารวรปรัชญ์และทนายความได้ทำหนังสือติดตามคดีนี้ไปที่ตำรวจ สภ.เมืองชลบุรี แล้วสองครั้งภายหลังจากการเข้าแจ้งความร้องทุกข์ จึงทำให้ครอบครัวเกิดความกังวลในความล่าช้าของคดี  

คดีนี้ สมาคมนักกฎหมายสิทธิมนุษยชนร่วมกับ CrCF ให้ความช่วยเหลือด้านกฎหมาย กับครอบครัวพลทหารวรปรัชญ์ และได้รับแจ้งว่า คดีนี้ได้มีการร้องทุกข์ไว้เมื่อเดือนสิงหาคม 2568 เพื่อเอาผิดกับผู้บังคับบัญชาการฝึกทหารของค่ายที่พลทหารวรปรัชญ์เข้ารับการฝึก โดยจากข้อเท็จจริงและพยานหลักฐานต่างๆ ครอบครัวเชื่อว่า ผู้บังคับบัญชาทราบว่ามีเหตุทำร้ายร่างกายพลทหารวรปรัชญ์ซึ่งเกิดขึ้นในหลายช่วงเวลาและต่อเนื่อง แต่กลับปล่อยปละละเลยไม่ดำเนินการป้องกันหรือระงับการกระทำผิด จนเป็นเหตุให้พลทหารวรปรัชญ์เสียชีวิต ก็ควรต้องรับผิดด้วย ครอบครัวจึงดำเนินการร้องทุกข์เอาผิดผู้บังคับบัญชาทั้งสองในฐานความผิดตามมาตรา 42 พ.ร.บ. ป้องกันการทรมานฯ ที่ระบุว่า “ผู้บังคับบัญชาผู้ใดทราบว่าผู้ใต้บังคับบัญชา ซึ่งอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของตน จะกระทำหรือได้กระทำความผิด แต่ไม่ดำเนินการป้องกันหรือระงับ ต้องระวางโทษกึ่งหนึ่งของโทษที่กำหนดไว้” 

แม่พลทหารวรปรัชญ์ตั้งคำถามว่า “คดีนี้ครอบครัวได้ไปแจ้งความร้องทุกข์กับ สภ.เมืองชลบุรีไว้ตั้งแต่สิงหาคม 2568 ปัจจุบันยังคงไม่มีความคืบหน้า จึงไม่แน่ใจว่า การดำเนินคดีนี้ต้องทำอย่างไรเพื่อให้คดีดำเนินไปได้อย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพ เพราะปัจจุบันคดีล่าช้ามา 7 เดือนแล้ว  จึงไม่รู้ว่าขึ้นอยู่กับหน่วยงานใด ติดขัดอยู่ที่ขั้นตอนใดหรือไม่ นอกจากนี้คดีนี้ยังมีพนักงานอัยการมาช่วยกำกับการสืบสวนสอบสวนของตำรวจ เนื่องจากเป็นคดีตาม พ.ร.บ. ป้องกันการทรมานฯ มาตรา 31 แม่จึงหวังว่าบทบาทของอัยการจะช่วยให้การสืบสวนสอบสวนควรจะต้องเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น”  

 คดีนี้ สืบเนื่องจากเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน 2567 เกิดเหตุครูฝึกและผู้ช่วยได้ร่วมกันทำร้ายร่างกายพลทหารวรปรัชญ์ พัดมาสกุล ซึ่งได้สมัครเข้าเป็นทหารเกณฑ์ สังกัดหน่วยฝึกทหารใหม่ กองพันทหารราบที่ 3 กรมทหารราบที่ 21 รักษาพระองค์ โดยร่วมกันทำร้ายร่างกายหลายครั้ง ซึ่งหน่วยฝึกได้ส่งตัวพลทหารวรปรัชญ์เข้ารับการรักษาพยาบาลที่โรงพยาบาลค่ายนวมินทราชินี จ. ชลบุรี และส่งต่อไปยังโรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า กรุงเทพมหานคร 

 จนกระทั่งในวันที่ 2 สิงหาคม 2567 พลทหารวรปรัชญ์ ได้เสียชีวิตลง จากนั้นครอบครัวของผู้เสียหายได้แจ้งความร้องทุกข์เพื่อขอให้ดำเนินคดีต่อผู้กระทำความผิดให้ถึงที่สุด ต่อมาพนักงานอัยการ สำนักงานอัยการพิเศษฝ่ายคดีปราบปรามการทุจริต 1 ภาค 2 ได้ยื่นฟ้องผู้ต้องหาทั้ง 13 คน ต่อศาลอาญาคดีทุจริตและประพฤติมิชอบ ภาค 2 ก่อนที่ศาลจะมีคำพิพากษาลงโทษครูฝึกซึ่งเป็นจำเลยที่ 1 จำนวน 20 ปี จำเลยที่ 2 จำนวน 15 ปี และผู้ช่วยครูฝึก จำเลยที่ 3 – 13  จำนวน 10 ปี ฐานกระทำความผิดตามมาตรา 5 ฐานกระทำทรมาน ตาม พ.ร.บ. ป้องกันและปราบปรามการทรมานฯ เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 2568 

แม้ในคดีนี้ศาลชั้นต้นจะได้พิพากษาลงโทษครูฝึกและผู้ช่วยครูฝึกแล้วและขณะนี้คดีดังกล่าวอยู่ระหว่างการอุทธรณ์จากคู่ความทั้งสองฝ่าย อย่างไรก็ตาม กรณีดังกล่าวยังสะท้อนให้เห็นถึงข้อกังวลเกี่ยวกับการลอยนวลพ้นผิดของผู้บังคับบัญชา หากทราบว่าผู้ใต้บังคับบัญชาจะกระทำหรือได้กระทำทรมาน แต่ไม่ดำเนินการตามมาตรการที่จำเป็นเหมาะสมเพื่อป้องกัน หรือระงับการกระทำความผิด ก็จะต้องรับผิดตามมาตรา 42 พ.ร.บ. ป้องกันการทรมานฯ ดังนั้น CrCF จึงขอเชิญชวนสื่อมวลชนและประชาชนที่สนใจร่วมติดตามคดีดังกล่าวอย่างใกล้ชิด เพื่อให้มั่นใจว่าคดีนี้จะมีการสืบสวนสอบสวนและดำเนินการอย่างโปร่งใส เป็นธรรม และมีประสิทธิภาพ